Ik heb iets spannends gedaan – en iets waar ik stiekem trots op ben. Spreken over leven met MS en gedragsverandering stond al even op mijn lijstje, en nu was het moment daar. Voor wie goed heeft opgelet: ik had het al voorzichtig aangekondigd, maar het kwam sneller dan verwacht. Gisteren sprak ik op het afsluitende symposium van onze minor Verandercommunicatie. Niet als docent, maar als ervaringsdeskundige. Ik vertelde mijn persoonlijke verhaal, gekoppeld aan mijn professionele blik op gedragsverandering.
Mijn leven met MS raakt aan allerlei facetten van gedragsverandering. Hoe ik mijn energie leer doseren. Hoe ik heb moeten leren omgaan met beperkingen. Hoe ik afscheid nam van de oude versie van mezelf en langzaam transformeerde naar een nieuwe ik. Het gaat over teruggeworpen worden en toch telkens weer opstaan. Die ervaring is verrassend goed te koppelen aan thema’s zoals organisatieverandering en persoonlijke ontwikkeling binnen teams.
Wat mij helpt in dit proces? Mezelf bekijken vanuit mijn vakgebied. Als docent en veranderspecialist kan ik gedrag analyseren, patronen herkennen en verbanden leggen. Gisteren gebruikte ik mijn ziekte MS, mijn drive om dingen in beweging te zetten en de wandelingen die ik organiseerde als kapstok. Ik koppelde mijn verhaal aan het Fogg Behavior Model, dat helpt om gedragsverandering inzichtelijk te maken.
Ik begin te geloven dat dit mijn vorm is. Waar de één schrijft of een podcast start, spreek ik. Ik deel mijn persoonlijke ervaringen in de vorm van verhalen die anderen aan het denken zetten, in beweging brengen en richting geven. Verhalen die raken én toepasbaar zijn – zowel voor mensen als organisaties.
Het allermooiste? Ik doe dit ten gunste van het goede doel. En dat geeft hoop. Voor mezelf, en hopelijk ook voor anderen.
P.S. Dank je wel, Kees, voor het figureren
Juni 2024
Geef een reactie