Het was 35 graden. Minimaal. Het was warm en het weer was gespreksonderwerp nummer 1. Iedereen had er in mindere of meerdere mate last van. De temperatuur kun je echter niet veranderen; wél hoe je ermee omgaat. Hoe voel jij wat de temperatuur binnen je (verander)project is? Stop je de thermometer er regelmatig in om bij te sturen? Of laat je je overvallen en handel je dan?

Mijn MS-lichaam had óók last van de warmte. Mijn temperatuurregistratie is van slag dus gevoelstechnisch merk ik de warmte minder op, maar MS-klachten spelen wel degelijk meer op. Ook maakte ik voor het eerst kennis met een MS hug. Dit is echt minder lieflijk dan dat ie klinkt. Het voelde alsof mijn hart ermee op ging houden. Een duidelijk noodsignaal.

Volgens experts heeft warmte-intolerantie bij MS vooral te maken met de eigen lichaamstemperatuur. “We weten dat het lichamelijke proces van signaaloverdracht over zenuwen temperatuurafhankelijk is. Op het moment dat de zenuwen beschadigd zijn, en dat is zo bij MS, wordt de temperatuursafhankelijkheid nog groter. En dat verklaart waarom bij warmte de zenuwgeleiding slechter gaat en je dus meer klachten ervaart. Dit wordt het fenomeen van Uhthoff genoemd.”

Dat is de parallel met alle processen in een organisatie. Als je weet dat de omstandigheden pittig worden, ga dan niet door zoals gepland. Realiseer je dat er vertraging is en stuur bij. Pak de thermometer er eens bij en monitor hoe het gaat. Weet wat het sentiment is. Waar de weerstand zit.

Want als net als wanneer bij mijn zenuwen de geleiding niet lekker loopt, dan kun je doorduwen. Ik dacht dat mijn ‘vertraag’strategie afdoende was. Tot die Ms hug. Dat was heel duidelijk het signaal dat het anders moest. Maar die escalatie wil je voorkomen, geloof me.

Hoe monitor jij hoe het gaat met de geleiding van je proces? Heb je een voorbeeld waar je bijstuurde? Hoe je bijstuurde? Laat het me weten.

_{Bron Hittegolven brengen mensen met MS in problemen (MSvereniging)}