De sneeuw is weer verdwenen. Het was prachtig, maar bracht ook veel gedoe met zich mee. En juist dát gedoe zorgde ervoor dat ik me weer even onderdeel voelde van de wereld. Alsof de wereld mijn kant op bewoog. Normaal gesproken voel ik me vaak toeschouwer aan de zijlijn van de ‘echte’ wereld. Dat kan eenzaam voelen.

Omdat ik MS heb, leef ik een aangepast leven met duidelijke spelregels. Eén van die regels is vertragen. Niet als zwakte, maar als noodzaak. Wanneer ik me hieraan houd, gaat het wonderwel goed. Dat vraagt veerkracht en doorzettingsvermogen, en daar ben ik trots op. Een paar jaar geleden was dat wel anders.

Wanneer de wereld noodgedwongen vertraagt

Wanneer Nederland bedekt is onder een witte laag sneeuw, vertraagt iedereen. Afspraken vallen weg omdat ze niet haalbaar of veilig zijn. Mensen hebben meer geduld met elkaar en denken actiever mee in oplossingen voor de beperkingen die de sneeuw met zich meebrengt. De vanzelfsprekendheid dat alles altijd maar in hetzelfde tempo doorgaat, valt tijdelijk weg – voor iedereen.

En precies dát gun ik iedereen. Altijd. Niet alleen wanneer het sneeuwt.

Wat levert vertragen op?

Vertragen brengt meer dan alleen rust. Het vergroot het begrip voor elkaar, versterkt je mentale veerkracht en is aantoonbaar beter voor je lichaam. Maar er gebeurt nog iets anders: je gaat anders denken.

Twee denksystemen in je brein

Ons brein kent twee denksystemen. Het snelle, intuïtieve denken (systeem 1) en het langzame, rationele denken (systeem 2), volgens nobelprijswinnar Daniël Kahneman. Maar vergelijk het ook met Ernie en Bert 😊
Systeem 1 is snel en efficiënt. Je handelt automatisch op basis van ervaring, routine en wat ‘normaal’ is.
Systeem 2 daarentegen heb je nodig voor complexere vraagstukken. Dit systeem maakt je kritischer, analytischer en vaak ook creatiever. Je neemt betere beslissingen, ziet andere perspectieven en kunt je beter inleven in een ander.

Maar systeem 2 heeft tijd nodig. Het vraagt om bewust vertragen.

Vertragen in een complexe wereld

Dus hoe vertraag jij? Als mens. Als medewerker. Als manager van complexe processen?
Hoe bouw jij ruimte in voor reflectie in een wereld die snelheid beloont?

Voor mij zit vertragen in kleine, bewuste keuzes: journaling, wandelen, reflectiekaarten trekken en overal een kwartier te vroeg zijn. Het helpt me mijn aangepaste leven in te passen in het ‘normale leven’.

Het vraagt om anders handelen en doorzettingsvermogen, maar het levert zoveel op.

👉 Neem contact op om een lezing te boeken