Beterder worden op de lange termijn. Dát is het doel. En ja, daar hoort frustratie op de korte termijn bij. Ik voel spanning. Gezonde spanning of misschien toch oerstom? Dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet: komende week ga ik weer klassikaal lesgeven.

Op papier zou ik dat niet meer moeten willen. Met een arbeidsongeschiktheidspercentage van 76,28% vanwege de stevige openbaring van mijn MS (multiple sclerose) lag die conclusie best wel voor de hand.  Een jaar geleden hebben mijn werkgever en ik duidelijke kaders opgesteld waarbinnen werken met MS wél mogelijk is. En toch zet ik buiten die kaders deze stap, want het bleef knagen. Zou het kunnen?

Werken met MS: ik ben niet meer wie ik was

Ik ben namelijk niet meer de persoon die ik een jaar geleden was; ik voel me beterder dan toen. Wijzer ook. En ik voel dat er nog ruimte is om mijn grenzen verder te verkennen — mét MS, niet ondanks MS. Docent zijn zit diep. Het klassikale, de verbinding met een groep mensen: dat wil ik herontdekken.

De kernvraag: is lesgeven te combineren met leven?

Wat ik vooral wil onderzoeken:

• Kost lesgeven me niet te veel energie?
• Kan ik mijn focus vasthouden?
• Kom ik uit mijn woorden?
• Blijft er ruimte over om te leven?

MS betekent hersenletsel. Neurale paden zijn afgesloten geraakt. Dankzij neuroplasticiteit heb ik nieuwe verbindingen in mijn brein aangelegd. Daardoor kan ik weer dingen die eerder niet meer lukten. Maar die omwegen kosten energie. Waar een gezond lichaam misschien 100 meter nodig heeft om van A naar B te komen, leg ik soms een kilometer af. Een lichaam met MS werkt simpelweg anders.

Grenzen opzoeken als onderdeel van duurzame inzetbaarheid

Uitproberen en grenzen verkennen horen bij wie ik ben. Het heeft me gebracht waar ik nu sta. Volgens mijn neuroloog was het volkomen legitiem geweest om een scootmobiel te gebruiken. Misschien komt dat moment ooit. Maar nu nog niet.

Mijn neiging om altijd meer te willen heeft me vandaag, terwijl ik dit schrijf, weer even tot stilstand gemaand. Een goede wandeling hielp om alles weer in perspectief te plaatsen.

Wat organisaties hiervan kunnen leren

Als ik mezelf bekijk als casus die in veel organisaties voorkomt, zou mijn advies zijn:

richt je op het hogere doel en laat je niet leiden door tijdelijk ongemak of incidenten.

Het is nu lastig. Het is ongemakkelijk. Het is soms ronduit k*t.
Maar trek je conclusies niet op basis van één dag. Kijk over zes maanden. Stel je koers niet te vroeg bij. Ongemak en frustratie zijn geen signalen om te stoppen, maar consequenties van bewuste keuzes.

Conclusie

Dus ja — we gaan ervoor.
Met aandacht. Met grenzen. Met vertrouwen in het proces.
Voor een leven waarin werken en leven met MS samen mogen bestaan.