Terugblikken, dat doe ik meestal niet actief. Ik kijk liever vooruit. Maar vandaag tijdens een fietsrit overviel het me in één keer. Wat was het weer een jaar. En het is goed, het is méér dan ik drie jaar geleden in het ziekenhuis wilde. Toen wilde ik ‘alleen maar naar huis’. Elke dag, maandenlang. En zie me nu eens…. Ik fiets. Ik werk. Ik leef. Alsof het niets is. Maar het is niet niets. Het is álles en daar ben ik enorm dankbaar voor. Ik wil méér en kan jouw hulp daarbij gebruiken.

Na mijn knieoperatie begin dit jaar ging ik fietsen in plaats van hardlopen, terwijl dat met balansproblemen op papier geen best idee is. Het sluit wel aan bij mijn motto ‘gewoon doen’. Van dat motto is van alles van te vinden. Doseren en me neerleggen bij dingen is nu eenmaal niet mijn sterkste kant, terwijl MS dat wel van me vraagt.

Tijdens een tussenstop vandaag keek ik uit over de Rijn en moest huilen van geluk. Het feit dat ik me niet neerleg bij de situatie heeft me zo veel gebracht. Berusten, ja. Neerleggen, nee.

Privé niet, maar ook op mijn werk niet. Afgelopen jaar nam ik gedeeltelijk ontslag nadat ik voor 76% werd afgekeurd. In het nieuwe jaar ga ik toch weer klassikaal lesgeven, terwijl dat op papier óók niet het beste idee is. Sterker nog; in mijn personeelsdossier staat dat ik dat niet meer kan. Maar ik ga het tóch doen. Spannend? Enorm! Gesteund door de beste collega’s ga ik het proberen. Wanneer het niet lukt weet ik dat ook weer. Maar wat als het wél lukt…?

Veranderen is ook uitproberen en het mag mislukken. Door mijn ambitie uit te spreken ga ik het gewoon proberen. Met een beetje hulp van collega’s. En dan is er nog die ándere ambitie. Spreken over verandering, tegenslag, veerkracht. Hiermee wil ik geld inzamelen voor het goede MS-doel.

Het verhaal staat. Ik weet dat het raakt, inspireert en tot actie aanzet. Nu nog een podium. Want ik ga ook dit gewoon doen.

December 2025