De vakantie is voorbij. Tijdens die weken leek het alsof ik alles aankon. Kamperen op Down the Rabbit Hole, dansen tot diep in de nacht. Ik begon met wielrennen en liep de eerste etappes van de Walk of Wisdom, de 147 kilometer lange pelgrimsroute rondom Nijmegen. Mijn herstel verliep beter dan verwacht en ik voelde me sterker dan ooit.

En toen die vakantie in Schotland…
We maakten een rondreis langs bergen, meren en zes verschillende slaapplekken. Elke dag een nieuw avontuur. Het leek alsof MS naar de achtergrond verdween. Zou het echt? Mijn plan was zelfs om daarna meteen naar mijn geliefde festival in Venlo te gaan.

Mijn fysiotherapeut had me gewaarschuwd dat doseren belangrijk is. Dat hoort bij mijn “nieuwe ik”, bij leven mét MS. Maar mijn oude motto – gewoon doen, je weet pas wat je kunt wanneer je het probeert – blijft verleidelijk. Dat doorzetten heeft me ver gebracht: van uitzichtloos in een ziekenhuisbed naar alles wat ik nu weer kan. Het gaf me vertrouwen. Maar was dat vertrouwen eigenlijk gebouwd op een schijnwerkelijkheid?

De harde terugslag

Want plotseling ging het niet meer.
Weer thuis, met de drukte van werk, kinderen, afspraken en verplichtingen, trapte mijn lichaam op de rem. Ik kon nauwelijks op mijn benen staan, de wereld tolde, mijn energie was op. Het vervroegen van een MRI en bloedonderzoek volgden. Gelukkig bleek er niets nieuws aan de hand, maar de boodschap was duidelijk: ik had de grilligheid van MS naar de achtergrond gedrukt en de prijs daarvoor betaald.

Wat ik hiervan leerde

Op vakantie lijkt alles mogelijk – misschien vooral omdat er zoveel níet hoeft. In het dagelijks leven kan er ook veel, maar moet ik veel bewuster kiezen. Als ik naar een verjaardag ga, laat ik die borrel schieten. Als ik vanavond vriendin één bel, moet vriendin twee wachten. Het blijft pijnlijk om te zien hoe anderen soms moeiteloos van activiteit naar activiteit kunnen fladderen.

Wordt vervolgd…

September 2025